Een week in de (ski) schoenen van een reisleidster

Vrijdagochtend vroeg Gisteravond heb ik mijn koffer ingepakt. Altijd een licht optimistisch moment, want in mijn hoofd past alles er moeiteloos in. In de praktijk moet je toch altijd een beetje duwen op de rits, maar dat hoort bij de voorbereiding van een reis.

Vanochtend eerst nog een laatste mail naar het hotel gestuurd met de details van onze aankomst en de dieetwensen. Dat zijn van die kleine dingen die later ineens heel groot kunnen worden als je ze vergeet. Dus beter nu even netjes regelen.

Straks stuur ik nog even een berichtje in de appgroep naar de gasten die met eigen vervoer komen, om ze een goede reis te wensen. De afgelopen week hebben we daar al flink wat berichten uitgewisseld. Over skipassen, over het hotel, over dingen die mensen graag alvast willen weten. Altijd leuk om te merken hoe zo’n groep langzaam een beetje tot leven komt nog vóórdat de reis begonnen is.

Het is trouwens wel een luxe dat ik deze reis naar een hotel en skigebied begeleid die ik al ken. Dat scheelt echt een hoop uitzoekwerk. Normaal ben je de eerste keer nog druk met plattegronden, routes en waar precies de skibus stopt. Nu voelt het als thuiskomen.

Gisteren zat ik ook nog een uur aan de telefoon met een collega-reisleider die naar hetzelfde skigebied gaat, maar dan naar een ander hotel — en voor hem is het de eerste keer. Ik hoorde hem ondertussen driftig aantekeningen maken. Dat is toch leuk, om elkaar op weg te helpen.

En het wordt vandaag sowieso een bijzondere reisdag, want de kans is groot dat we met drie reizen in één bus zitten. Dat betekent dat ik mijn collega’s ook eens wat langer zie dan die paar minuten in Maarheeze, waar iedereen meestal druk is met gasten opvangen. Nu hebben we misschien zelfs tijd voor een gezellig gesprek onderweg. ✨

Vrijdagmiddag, zaterdagochtend

In de loop van de middag begon toch de bekende onrust: heb ik alles bij me, niets vergeten, alles geregeld? Broodjes smeren, thee zetten en alles in de auto laden, in de hoop dat het geheel enigszins op een logistiek plan lijkt. Uiteraard was ik veel te vroeg op de vertrekplek. Maar goed, ook daar kom je wel weer doorheen: koptelefoon op, filmpje aan.

In Maarheeze het deel van de groep ontmoet dat met de bus gaat. Oude bekenden, altijd gezellig, en ongetwijfeld tegen het einde van de week ook nieuwe bekenden. De collega-reisleider vier pistekaarten gegeven, zodat hij vannacht in de bus alvast de routes uit zijn hoofd kan leren.

Bagage zit inmiddels in de bus. Ik heb er persoonlijk op toegezien dat ook de ski’s en de snowboards erin verdwenen, want dat gaat niet altijd goed. Gasten denken nog weleens dat dat vanzelf gaat, als ze deze naast de bus neerzetten. In de bus eerst nog wat gekletst met de groep. Dat voorpretachtige gekeuvel dat bij vertrek hoort. Daarna op weg naar de nachtstop.

Geslapen is een groot woord. Korte dutjes, met onmisbare oordopjes vanwege een snurker van een indrukwekkend kaliber. Om half zeven wakker, omdat een deel van de bus een transfer had. De dag begon vroeg.

Zaterdag

Aangekomen in het dorp de buschauffeur de weg gewezen naar het hotel. Bij de bushalte het hotel gebeld en ja hoor: nog geen drie minuten later kwam het hotelbusje al aangereden. Een knuffel voor de chauffeur, de eerste van de dag. Later vandaag krijg ik nog meer knuffels van het hotelpersoneel, voelt inderdaad als thuiskomen. Ik moet er nog even aan denken om tegen de groep te zeggen dat we de chauffeur elke dag een kleine fooi geven. Veel gezelliger dan zo’n groot moment aan het einde van de week.

We waren helaas te laat voor het ontbijt, dus belandden we met koffie en thee in de bar. Vijf gasten met verschillende plannen. Twee gingen samen wandelen. Eén ging in een ander dorp lunchen. Een ander nestelde zich met een boek in de bar en één gast wilde de berg op, de sneeuw in. Daar ging ik dus mee mee. Meteen een mooie kans om stiekem de sneeuwcondities te testen voor morgen, als we met de hele groep de berg opgaan.

Heerlijk gesnowboard. En ook leuk om één gast alle aandacht te kunnen geven, dat gebeurt niet zo vaak. Ondertussen een gestage stroom appjes van gasten die nog met de trein of eigen vervoer onderweg waren. Multitasken hoort er nu eenmaal bij. Voor een reisleider ongeveer net zo vanzelfsprekend als thee drinken. In mijn geval dan. Sommigen doen het beter op koffie.

Terug in het hotel dronken we nog wat in de bar met ongeveer de helft van de groep, de rest lag in het zwembad of de sauna. Uiteindelijk zocht ik als laatste mijn kamer op. Douchen. Schone kleren aan. En hup, door naar het welkomstpraatje. Het leven van een reisleider is soms één lange estafette van thee, sneeuw en praktische mededelingen. ☕🏔️

Zondag

’s Ochtends aan het ontbijt bleef er een stoel leeg. Dus de gast toch maar gebeld. Was vergeten de wekker te zetten, bleek toen. Gebeurt vaker dan je zou denken, helaas. Het geplande vertrek van 8.20 uur bleek voor een deel van de groep een iets te ambitieus tijdstip. Maar ja: het is vakantie. En we hebben niet echt haast.

Via de kassa voor skipassen en de verhuur voor ski’s door naar de skibus. Bij de liftpoortjes bleek dat één gast een skipas voor volgende week had. Ai, niet echt handig. Gelukkig kon het opgelost met hulp van de collega-reisleider van een van de andere groepen, omdat ik al met de rest van de groep in de skilift zat.

Toen iedereen boven was ontstonden er eigenlijk vanzelf twee groepen. Een clubje dat het rustig aan wilde doen. En een groep die graag meters wilde maken. Die laatste groep heb ik door het gebied geleid, waarvan ik ondertussen bijna elke boom ken. Het was wel aanpassen en bijsturen. Mist, verse sneeuw, soms ineens goed zicht en dan plotseling zag je bijna niks meer. Dus niet te strak plannen. Gewoon kijken waar de pistes en het weer je brengen. Dat bleek uiteindelijk een prima strategie.

Rond een uur of zes waren we pas weer terug bij het hotel, op de terugweg zijn we nog iemand kwijtgeraakt, maar gelukkig weer teruggevonden. Uiteindelijk was er nog een half uurtje vrije tijd waarin ik even het zwembad in ben gesprongen, voor het diner. Tussendoor nog een appgroep voor foto’s aangemaakt, zodat de foto’s de praktische mededelingen uit de gewone appgroep niet dwarszitten. Aan tafel de gebruikelijke levendige gesprekken die over van alles en niets gingen. Kortom: een geslaagde dag.

Maandag

Geluksmomenten van een reisleider:

Opstaan met zon en een strakblauwe lucht. Iedereen om 7.30 aan het ontbijt. Er wordt gelachen. En soms is het even stil, wat minstens zo prettig is.

Op de piste blijkt iedereen precies in de juiste stemming. Samen skiën en snowboarden. Elkaar een beetje oppeppen. En het heel normaal vinden dat er af en toe op iemand gewacht wordt.

De sneeuw is perfect. De liften vrijwel leeg. Iedereen glijdt met een ontspannen glimlach naar beneden.

Halverwege de ochtend: thee en apfelstrudel op een terras in de zon. De zon precies warm genoeg om je jas open te ritsen, maar niet warm genoeg om de sneeuw te verpesten. Lange dalafdalingen liggen nog voor ons.

Voor de lunch zonder moeite een tafel kunnen regelen voor acht bij de berghut met de beste pizza van de Dolomieten. Daarna met een klein fanatiek clubje nog anderhalf uur racen. Alle pistes die we tegenkomen nemen we.

Uiteindelijk iedereen weer veilig beneden. Nog even een half uurtje bubbelbad en ’s avonds verhalen tijdens het diner. Wonderlijk hoe een groep mensen die elkaar 48 uur geleden hebben ontmoet, nu al zo vertrouwd voelt.

Op tijd naar bed. Morgen weer om zeven uur op.

Woensdag

Twee dagen verder en het ritme van de week begint zich alweer te vormen. Gisteren zo’n echte skidag: zon, goede sneeuw en een groep gasten die graag met je mee op pad gaat. Bij Lagazoui liepen we een extra trap op en genoten we van het uitzicht. Daarna het ritje met de paardentram, waarbij skiërs zich aan touwen achter een slee een kleine kilometer laten voorttrekken. Een merkwaardig gezicht. Maar ook een vrolijk gezicht.

Vandaag zag de wereld er heel anders uit. Dichte mist gooide roet in het eten. Hoewel, de verse sneeuw was een cadeau. Goede instructies waren wel nodig, zodat iedereen nog ongeveer dezelfde kant op ging. We hebben vijf keer dezelfde mooie zwarte piste gedaan, dat scheelt dan wel weer. In de middag klaarde het iets op en konden we aan de andere kant van de berg in de Stenen Stad toch nog van het uitzicht tussen de rotsen genieten.

Gisteravond had ik een andere rol: die van quizmaster tijdens de pubquiz. Altijd bijzonder hoe ontspannen vakantiegangers in no time veranderen in fanatieke teams. Vanavond staat het galadiner met live muziek op het programma. Daarna op tijd naar bed, want morgenvroeg vertrekken we naar de gletsjer, richting de Marmolada. Bijna de hele groep kan en wil mee.

Zaterdag

En toen was het alweer de laatste dag van de reis. Nog één dag om te genieten van de sneeuw, de bergen en de laatste kilometers op de piste. Maar zoals zo vaak: het loopt nooit helemaal zoals je denkt. Om zeven uur ’s ochtends kreeg ik een appje van een van de gasten: ze voelde zich erg ziek en had hulp nodig met het inpakken van haar koffer.

Op zo’n moment ga ik meteen in de regelmodus. Als iemand echt ziek is, moet er snel worden gekeken wat er mogelijk is. Het belangrijkste was eerst dat ze vandaag rustig op een kamer kon blijven. Eerst dus het hotel geregeld, in mijn pyjama met nog slaap in mijn ogen naar de receptie. Gelukkig was een late uitcheck mogelijk, er moest wel voor verhuisd worden, maar blij dat het kon.

Daarna richting de zieke gast om te kijken hoe het met haar ging. Al snel werd me duidelijk dat ze echt ziek was en dat rust vandaag het enige juiste was. Terwijl zij in bed lag, heb ik haar spullen verder ingepakt, daar waar ze gisteravond was gestrand. Dat blijft altijd een bijzonder moment. Je komt ineens heel dicht bij iemands persoonlijke leven. Tegelijk laat het ook zien hoeveel vertrouwen er in zo’n week ontstaat.

Ondertussen heb ik ook nog even met de verzekering gebeld om te kijken wat de mogelijkheden waren. Stel dat ze toch hier zou moeten blijven, hoe zit dat dan? Gelukkig wist ik al dat de hotelkamer nog de hele week beschikbaar was. Dat gaf in ieder geval wat rust. Aan het einde van de middag was de zieke gast duidelijk opgeknapt. We hebben samen de yoghurtje en bananen gegeten die ik bij de Spar had gehaald, samen met een reep chocolade voor thuis. Dit terwijl de andere gasten naar de pizzeria gingen.

Een laatste dag die heel anders liep dan verwacht, maar die precies laat zien wat het werk van een reisleider zo bijzonder maakt: zorgen, regelen, improviseren en er zijn voor je gasten. Zelfs op de allerlaatste dag.

Week later

De koffer staat alweer een week uitgepakt op zolder. Met veel plezier kijk ik terug op de reis. In de appgroep komt zo nu en dan nog een berichtje of een foto binnen. Ondertussen is het gewone leven weer op gang gekomen. Wat rest is de administratie.

Het reisverslag moet ingevuld en gecontroleerd. Klopt het nog wat er in staat, of heb ik extra en andere informatie die voor de volgende reisleider op deze bestemming handig is. Leuke foto’s moeten geüpload, voor de website, zodat ook die actueel blijven.

Over een dikke maand staat de eerste reis van het zomerprogramma weer in mijn agenda. Nu al zin in. Op naar de zomer.